همیشه حواسم به بی صبری این دل ساده بود!

نه وقتی برای رج زدن روزهای رد شده داشتم ،

نه حتی فرصتی که دمی نگاهی به عقربه ی ثانیه شمار ساعت بندازم!

با آرزوهای آن ور دیوار زندگی کردم ! با خوابهای بر باد رفته!

منتظر بودم روزی بیاید که همه در خیابان به یکدیگرسلام کنند

چراغ تمام چهار راهها سبز شود و همسایه ها خواب پراید سفید و

موبایل بدون قسط و کابوس چک برگشتی نبینند!

چاقو تیز کن ها بادکنک بفروشند و

سرو کله ی تو از آنسوی سایه سار فانوسها پیدا شود!

هنوز هم منتظرم ! از گریه ها ی مکررم خجالت نمیکشم!

سکوت بیمارستان بیداری را رعایت نمیکنم!

کاری به حرف و حدیث این و آن ندارم!

دکارت هم هر چه میخواهد بگوید!

من خواب میبینم پس هستم !