من از آخر اسفند می آیم، یک روز مانده به بهار...

سبدی دارم پر از خالی و پنجره ای که رو به خانه ی هیچکس باز نمی شود...

نـگـرانـم، نگرانِ اتفاقی که هرگز هیچ جا نیفتاده است...

من با عبور واژه از ذهن ناآشنای یک رهگذره بی اعتنا، می شکنـم...

با خیالِ حرفی که شاید هیچ گاه به زبان نیاید ترک برمی دارم...

از اضطرابِ چیدنِ شقایقی که شاید هیچ وقت چیده نشود می میرم.

و تــو!!..هر وقت به آرزوهایت رسیدی دعایم کن. این حرف اول، آخر و همیشه ی من است.